O günün benim hafızamdaki yeri ise bambaşkaydı. Çünkü doğum günümün hemen ertesi günüydü. Bu yüzden Van Depremi, yalnızca ülkenin değil, benim de belleğimde silinmeyecek bir iz bıraktı.
İşte o günlerde ekranlarda bir fotoğraf dolaşıyordu.
Bir arabanın içinde, direksiyona başını yaslamış bir adam... Ne basına konuşuyordu ne de kameralara bakıyordu. Yalnızdı. Omuzlarına çöken acının altında eziliyordu sanki. Bir kentin yıkılışını izleyen, halkının acısını kendi omuzlarında hisseden bir insanın sessizliği vardı o karede. Bazı fotoğraflar haber değildir; insanın hafızasına kazınan sessiz çığlıklardır.
Bekir Kaya'yı ilk kez o fotoğrafla tanıdım.
Arabanın camından yansıyan o çaresizlik, yalnızca bir belediye başkanının değil; kentiyle, halkıyla tek yürek olmuş bir insanın portresiydi. Gösterişten uzak, kameralara oynamayan o sessiz hıçkırık, yalnızca Van'ın değil, Kürdistan'ın da ortak hafızasında silinmez bir iz bıraktı. Siyasetin buz gibi yüzünün ötesinde, acıda eşitlenen bir insanlık gördük o karede.
Yıllar geçti...
Takvimler bu kez Kasım 2016'yı gösterdiğinde, Van halkının en zor günlerinde yükünü omuzlayan o isim, görevden alındı ve tutuklandı. Tıpkı Selahattin Demirtaş ve aynı dönemde tutuklanan birçok siyasetçi gibi, o da temsil ettiği kentten ve halkından koparıldı.
Bugün o büyük depremin üzerinden yıllar geçti. Enkaz kaldırıldı, şehir yeniden ayağa kalktı. Fakat o gün direksiyon başında halkının acısıyla sessizce gözyaşı döken Bekir Kaya, 10 yıl 6 aydır demir parmaklıkların ardında.
Onu destekleyenlerin gözünde Bekir Kaya, yalnızca cezaevindeki bir siyasetçi değildir. O, bir kentin en zor gününde makamını değil vicdanını öne koyan; acıyı uzaktan seyretmeyip halkıyla birlikte yaşayan bir belediye başkanıdır.
Çünkü enkazlar kaldırılır...
Şehirler yeniden kurulur...
Yaralar zamanla kabuk bağlar...
Ama bir halkın acısına ortak olan o sessiz gözyaşları, ne zamanın ne de demir parmaklıkların silebileceği izler bırakır. O fotoğraf, bugün hâlâ Kürdistan'ın ortak hafızasında yaşamaya devam ediyor.
Sayın Bekir Kaya'ya özgürlük.
Bengül Yağıbasan
