Van YYÜ öğrencisi Remzi Ersu yoksul bir ailenin çocuğuydu....
Arkadaşları "Okuyup kaymakam olmak istiyordu" diyordu.
"Ersu fakirdi" dedik ya.
Sömestr tatilini fırsat bilip İstanbul'da çalışmaya gitti.
Bir inşaatta iş buldu.
İşe başladığı 3. gün talihsiz bir iş kazası sonucu hayatını kaybetti.
Yerde demir bağlarken 11. kattan üzerine düşen kalıp Ersu'nun kafasına değdi ve aramızdan ayırdı.
Ölüm haberi ailesine ulaştı.
Acılı aile cenazeyi, Ersu'nun doğup büyüdüğü köye yani Van-Başkale ilçesi Tokçular Mahallesi (Kurakpilan) köyüne getirmek istiyordu.
Ama uçağa verecek paraları yoktu.
22 yaşındaki Ersu'nun naaşını otobüs bagajına sığdırdılar.
Mevsim kış, koşullar alabildiğine ağırdı.
30-35 saatlik yolculuktan sonra Van'a ulaştılar.
Ve sonrasında yine zorlu bir yolculukla Başkale"ye bağlı kurakpilan köyüne götürüp orada toprağa verdiler.
Ağıtlar ve feryatlar arşı- ala'ya yükseliyordu.
Acı sadece ölümün yarattığı acı değildi.
Yokluğun, yoksulluğun, kimsesizliğin acısı daha da ağırdı.
Çünkü genç delikanlı Ersu'nun cenazesinde kimsecikler yoktu.
Ne okuduğu üniversitenin rektörü.
Ne o üniversitede ders aldığı hocalar.
Ne siyasetçiler
Ne iş adamları ve ne de STK temsilcileri.
Ersu, birkaç okul arkadaşı ve ailesi tarafından son yolculuğuna uğurlandı.
Oysa , Ersu'nun cenazesine tenezzül buyurup gitmeyen zevat, cenaze merasimlerinde görünmeyi pek çok severlerdi.
Zira en ön saflarda yer tutar, kimi zaman da gözlerini dahi nemlendirirlerdi.
Ama dedik ya, Ersu fakir bir ailenin çocuğuydu.
Fazla bir oyları da yoktu.
Yani anlayacağınız, mütevazı yaşamları birilerinin rant değirmenine su taşımıyordu.
Onun için sessiz uğurlandı.
Onun için acı daha da katmerleşti.
Onun için naif bu yazıyı kaleme aldı.
Kirli hesapları ve beklentileri deşifre etmek için.
Lakin, ne etsek, ne yazsak fayda vermez.
Tek bir tesellimiz kalır.
O da;
"UGURLAR OLSUN ERSU.
MEKANIN CENNET KABRİN AYDINLIK OLSUN.
GÜZELLİKLER YOLDAŞIN OLSUN"
SENİ UNUTANLAR UTANSIN